[O servidor non me permite responder un comentario na entrada sobre Os inocentes, así que reproduzo
o dito polo anónimo coa miña resposta a continuación:]
E non sería mellor
considerar que María do Cebreiro non ve no poema unha canle, unha vía de acceso
para acadar o coñecemento, senon un xeito de coñecemento en si mesmo, un fin?
Porque máis ca desconfiar da linguaxe, a agarima sen medo de ser traicionada. É
dicir, que María do Cebreiro di "este poema está neste poema" porque
confía no poema, habita o poema. Élle sensible. Porque, tal e como eu o lin,
*Os inocentes* quizais non sexa un libro sentimental, pero si un libro sobre os
sentimentos, sobre a intuición e as preguntas, máis que sobre o coñecemento. E
si creo, en calquera caso, que algo hai de candor, de dúbida co amante (que
está máis vivo ca esquecido, que ten moito que dicir no poema), de
apaixonamento e présa. María do Cebreiro non é canle, non é dona, é amante do
poema.
Ben interesante o que dis, Anónimo. É unha lectura distinta
do libro, ben argumentada, e perfectamente válida, aínda que non acabo de
concordar con ela. Coido que para a poeta a linguaxe é a chave, por suposto,
pero tamén o cancelo. Non diría tanto que desconfía dela como que coñece o seu
poder e o seu alcance. Nese sentido, non podo ler este libro como dándolle a
benzón a aquilo que escribira Heidegger de que non hai nada menos perigoso que
a linguaxe. A cita, no meu entender, é contra-cita.
Non sei o que queres dicir con que María do Cebreiro é
“amante do poema” e, polo tanto, tampouco por que iso entra en contradición co
que eu dixen. Co da “canle” só tentaba ilustrar a capacidade da autora para
borrar un suxeito centrípeto do poema e facer deste (do poema) o suxeito da
propia poesía. Máis claramente, cando lemos un texto d’Os inocentes é o poema o que nos fala e non un eu lírico máis ou menos ficcionalizado que nos revela unha
determinada experiencia, chamémoslle, íntima. Penso que nisto é no que María
vai cos tempos. Aínda que eu non teño o don da clarividencia e, polo tanto,
podo equivocarme.
Sobre o que dis de que Os inocentes non é un libro sentimental pero si sobre os
sentimentos estou totalmente de acordo. E velaí a forma de coñecemento e tamén
a reflexión, neste caso, sobre os afectos, ben distinta, por exemplo, da
exposición sentimental que caracterizara boa parte das poeróticas femininas dos
90. Nin mellor nin peor (non estou xulgando), só poño en destaque a diferenza. Por
outra banda, o mesmo se podería dicir de Cronoloxía
da urxencia, de Dores Tembrás, a propósito de desexo. Semella que xa non
interesa mostrar o amor e o desexo desde unha óptica experiencial feminina,
senón a unha muller pensando sobre estes temas. O campo de interese mudou, ao
meu ver, da vivencia da carne ao saber sobre ela.
Grazas por lerme e por comentar. Dá gusto comprobar de
cando en vez que hai alguén detrás da pantalla, concorde ou non co que eu digo,
queira ou non queira facer público o seu nome.
